Translate

Παρασκευή, 26 Αυγούστου 2016

Τό "κέρασμά" μας



Ἕνα πνευματικό «κέρασμα» τοῦ Δεκαπενταυγούστου.....

Τό  κάλλος  τῆς  Εἰκόνος

Τό παλαιομονάστηρο τοῦ Χιλιομοδίου (Κορινθίας)

Ἀναζητώντας ἕνα κατανυκτικό καί ἡσυχαστικό τόπο στή γύρω περιοχή, κοντά στή κατοικία μας, γιά νά διαβάσουμε τήν Παράκληση τῆς Παναγίας, ὅπως θέλει ἡ ἐκκλησιαστική μας παράδοση γιά τήν τρέχουσα περίοδο τῆς νηστείας τοῦ Δεκαπενταυγούστου, ἐπισκεφθήκαμε τό παληό Μοναστήρι τῆς Παναγίας στό Χιλιομόδι Κορινθίας.
Πρόκειται γιά Μονή τοῦ 13ου αἰῶνος μέ σημαντική προσφορά στήν Ἐκκλησία καί τό Γένος. Ἡ ἱστορία της συνεχίσθηκε μέ τήν μετεγκατάστασή της καί τή λειτουργία τῆς γνωστῆς πλέον ὡς Μονῆς Φανερωμένης λίγα χιλιόμετρα πιό κάτω, σέ τόπο πεδινό.
Τό παλαιό μοναστήρι πάντως ἔχει μιά ἄλλη χάρη. Σέ στρατηγική θέση μέ ὁπτική ἐπαφή μέ τό κάλλιστο τῶν κάστρων τῆς Ρωμηοσύνης, τόν Ἀκροκόρινθο, σέ ὀρεινό τόπο μέ καθαρό ἀέρα καί τό πηγάδι μέ τό κρύο νερό, ἀλλά κυρίως μέ τό ὄμορφο παλαιό Καθολικό (κεντρικό ναό τῆς μονῆς) μέ τίς θαυμάσιες τοιχογραφίες του, τό «παληομονάστηρο», ὅπως τό λένε οἱ ντόπιοι, αἰχμαλωτίζει μέ τήν ὀμορφιά του τόν κάθε προσκυνητή ἤ ἁπλό ἐπισκέπτη.
Ἀλήθεια, τί μυσταγωγία συντελεῖται μέσα στούς παλαιούς ὀρθοδόξους Ναούς μέ τήν παραδοσιακή ἀρχιτεκτονική καί τίς ἐξαιρετικές, συνήθως, τοιχογραφίες τους; Τέτοια πού προξενεῖ ἀπό μόνη της κατάνυξη, χωρίς ψάλτη, οὔτε παπά!....
Κρίμα πού σήμερα συναντᾶμε πολλές φορές ναούς, ἀκόμη καί σέ μοναστήρια, πού, παρά τή δαπάνη πολλῶν χρημάτων γιά τόν εὐπρεπισμό τους, δέν κατορθώνουν νά δημιουργήσουν τή μυστική ἀτμόσφαιρα τῶν παλαιῶν χαριτωμένων ναῶν πού εὐτυχῶς, ὅμως, εἶναι πολλοί καί διάσπαρτοι ἀπ’ ἄκρου εἰς ἄκρον τῆς εὐλογημένης Πατρίδος μας.
Καλή Παναγία νά ἑορτάσουμε! Ἡ Χάρη της νά μᾶς σκεπάζει ὅλους!
Ἀκολουθεῖ τό «κέρασμα», ἀπό τήν ἐπίσκεψή μας, πού συνίσταται σέ μερικές ἐρασιτεχνικές φωτογραφίες (μέ τό πεπαλαιωμένο κινητό μας) ἀπό τίς τοιχογραφίες τοῦ παλαιομονάστηρου.

Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ

Ἡ φυγή εἰς Αὐγυπτον

Ὁ Ἅγιος Σάββας κρατῶν τό μῆλο

Ἡ προσευχή τῆς Ἁγίας Ἄννης

Ὁ Ὅσιος Ἐφραίμ ὁ Σύρος

Ὁ Ἅγιος Βάκχος ὁ μάρτυς

Ἡ προσευχή τοῦ Ἰωακείμ

Ὁ Ἅγιος Γεώργιος ἔφιππος

Ὁ Ἅγιος Κωνσταντῖνος

Ὁ Ἅγιος Ὀνούφριος

Ὁ ἀσπασμός τῶν γονέων τῆς Παναγίας (Ἰωακείμ & Ἄννης)

Τὀ παλαιό Καθολικό

Κυριακή, 21 Αυγούστου 2016

ΠΕΡΙ ΤΗΣ "ΣΥΝΟΔΟΥ" ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ


Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης
Ὁμότιμος Καθηγητὴς Α.Π.Θ.





Ὁ συνοδικὸς θεσμὸς δὲν ἔπαυσε ποτὲ νὰ λειτουργεῖ στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας. Καὶ μετὰ τὶς θεωρούμενες ἀπὸ ὅλους ἑπτὰ οἰκουμενικὲς συνόδους, μὲ τελευταία τὴν Ζ´ τῆς Νικαίας (787), καὶ τὶς μετὰ ταῦτα θεωρούμενες ἀπὸ πολλούς ὡς Η´ καὶ Θ´, τὴν ἐπὶ Μ. Φωτίου δηλαδὴ τὸ 879 καὶ τὴν ἐπὶ Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ τοῦ 1341/1351, συνῆλθαν πολλὲς σύνοδοι μὲ εὐρύτερη ἢ μικρότερη σύνθεση καὶ μὲ σπουδαῖο συνοδικὸ ἔργο.

 ᾽Ακόμη καὶ κατὰ τὴν Τουρκοκρατία καὶ σὲ ὅλη τὴν διάρκεια τοῦ 19ου αἰῶνος πάμπολλες σύνοδοι, μὲ τὴν συμμετοχὴ τὶς περισσότερες φορὲς καὶ τῶν πατριαρχῶν Ἀλεξανδρείας, Ἀντιοχείας καὶ Ἱεροσολύμων ὡς καὶ ἱεραρχῶν ἀπὸ τὰ πρεσβυγενῆ αὐτὰ πατριαρχεῖα, ἀντιμετώπισαν τὰ ἀνακύψαντα θέματα στὴν ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας, ἰδιαίτερα τὸν προσηλυτισμὸ Ὀρθοδόξων πιστῶν ἀπὸ παπικοὺς καὶ προτεστάντες ἱεραποστόλους. Δὲν ἔπαυσε πάντως ἡ Μεγάλη Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ὑπὸ καθεστὼς δουλείας καὶ αἰχμαλωσίας, νὰ ὀργανώνει μὲ τὴν δέουσα ἱεροπρέπεια τὰ τῆς διοικήσεως καὶ τῆς λατρείας της. Πλὴν τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Ρωσίας, ὅλες σχεδὸν οἱ ὀρθόδοξες χῶρες ἦσαν ὑπὸ τὸν Ὀθωμανικὸ ζυγό.
Ἡ παρακμὴ τῶν Ὀθωμανῶν καὶ ἡ δημιουργία νέων κρατῶν, μὲ τὴν παραχώρηση αὐτοκεφαλίας στὶς κατὰ τόπους ἐκκλησίες, ἐμείωσαν τὸ ποίμνιο τῆς Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως καὶ περιόρισαν τὴν δικαιοδοσία της, ἔδωσαν ὅμως νέα δυναμικὴ στὰ νέα ὀρθόδοξα κράτη νὰ ὀργανώσουν ἐλεύθερα τὰ τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ βίου καὶ νὰ λαμπρύνουν τὴν Ὀρθόδοξη πίστη καὶ ζωή. Οἱ μεταξύ τους βέβαια ἀνταγωνισμοὶ καὶ ἐθνοφυλετισμοί, ποὺ ἔφθασαν κάποιες φορὲς καὶ μέχρι τῶν πολεμικῶν συγκρούσεων, παρεμπόδιζαν τὴν ἔκφραση τῆς ἑνότητας τῶν αὐτοκεφάλων ἐκκλησιῶν καὶ ἔδιναν τὴν εἰκόνα μιᾶς διεσπασμένης Ἐκκλησίας, μολονότι δὲν ὑπῆρχε τίποτε ποὺ νὰ τὶς χωρίζει στὸ δόγμα, στὴ λατρεία καὶ στὴν διοίκηση. Ἡ μετὰ τοὺς βαλκανικοὺς πολέμους καὶ τὸν α´ παγκόσμιο πόλεμο σταθεροποίηση τῆς πολιτικῆς καταστάσεως δὲν διήρκεσε πολύ, διότι ἀκολούθησαν ἡ Ὀκτωβριανὴ Ἐπανάσταση τοῦ 1917 στὴ Ρωσία, ποὺ ἔθεσε τὴν μεγαλύτερη καὶ πιὸ δυνατὴ ὀρθόδοξη χώρα καὶ τὴν Ἐκκλησία της σὲ σκληρὸ ἀντιχριστιανικὸ διωγμό, δέσμια τῆς κομμουνιστικῆς δικτατορίας καὶ θηριωδίας, κατάσταση ποὺ ἐπεκτάθηκε σὲ λίγο καὶ στὶς ἄλλες βαλκανικὲς χῶρες, πλὴν τῆς Ἑλλάδος. Ἦλθε κατόπιν ἡ Μικρασιατικὴ Καταστροφὴ τοῦ 1922, μὲ τὰ ἑκατομμύρια τῶν Ἑλλήνων προσφύγων ποὺ ἐγκατέλειψαν τὶς πατρογονικές τους ἑστίες καὶ ἀπογύμνωσαν ἀπὸ ποίμνιο τὴν ἤδη ἀποδυναμωμένη ἀπὸ τὶς αὐτοκεφαλίες «Ἐκκλησία τῶν τοῦ Χριστοῦ πενήτων», ποὺ ἔγινε τώρα φτωχότερη.
Στὴν Δύση, ποὺ δὲν γνώρισε τὴν ἰσλαμικὴ τυραννία καὶ δικτατορία, ὁ Παπισμὸς γεμᾶτος ὑπερηφάνεια καὶ αὐτοπεποίθηση συγκάλεσε τὸ 1870 τὴν Α´ Βατικάνειο Σύνοδο ὡς Οἰκουμενική, καὶ ἐδογμάτισε τὸ πρωτεῖο καὶ τὸ ἀλάθητο τοῦ πάπα, ἐνῶ οἱ Προτεστάντες διηρημένοι καὶ διεσπασμένοι ὀργάνωσαν ἀπὸ τὸ τέλος τοῦ 19ου αἰῶνος τὴν Οἰκουμενικὴ Κίνηση ποὺ ὁδήγησε στὴν ἐξωτερική τους ἔστω ἑνότητα στὸ λεγόμενο «Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν». Μέσα σ᾽ αὐτὲς τὶς παγκόσμιες καὶ διαχριστιανικὲς διεργασίες θελήσαμε καὶ οἱ Ὀρθόδοξοι νὰ δώσουμε τὸ παρόν, γιὰ νὰ μὴν εἴμαστε δῆθεν ἀπομονωμένοι καὶ ἀποδυναμωμένοι, ἀλλὰ ὅλος μαζὶ ὁ χριστιανικὸς κόσμος, ἑνωμένος καὶ δυνατός, νὰ ἀντιμετωπίσουμε τὴν διπλὴ ἀπειλὴ τοῦ ἀθεϊστικοῦ Κομμουνισμοῦ καὶ τοῦ ἐπιθετικοῦ Ἰσλάμ. Ἐγκαταλείψαμε ἔτσι τὴν παραδοσιακὴ ἀντιμετώπιση τῶν Δυτικῶν ὡς αἱρετικῶν, ἀλλὰ καὶ ὡς πολιτικὰ καὶ πολιτιστικὰ πιὸ ἐπικίνδυνων ἀπὸ τὸ Ἰσλάμ, καὶ ἀρχίσαμε νὰ ἐρωτοτροποῦμε μὲ τὴν Δύση μὲ τὴν περίφημη οἰκουμενιστικὴ ἐγκύκλιο τοῦ 1920, ποὺ ἀπέστειλε τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο «Πρὸς τὰς ἁπανταχοῦ Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ», ὀνομάζοντας γιὰ πρώτη φορὰ σὲ συνοδικὸ ἔγγραφο τοὺς αἱρετικοὺς Παπικοὺς καὶ Προτεστάντες ὡς «ἐκκλησίες»[1].
Κοντεύουν νὰ κλείσουν ἀπὸ τότε ἑκατὸ χρόνια, καὶ ἡ ἀντιπαραδοσιακὴ αὐτὴ καὶ ἐκκλησιολογικὰ ἀπαράδεκτη ἐκτροπὴ τῆς Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως νὰ μεταμορφώσει τὶς αἱρέσεις σέ «ἐκκλησίες», νὰ χορηγήσει μὲ συνοδικὸ ἔγγραφο ἐκκλησιαστικότητα στοὺς αἱρετικούς, ἀποκτᾶ τώρα μὲ τὴν «Σύνοδο» τῆς Κρήτης πανορθόδοξη συνοδικὴ κατοχύρωση μὲ τὸ προβληματικὸ κείμενο «Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρὸς τὸν λοιπὸν χριστιανικὸν κόσμον», ποὺ διαιρεῖ καὶ διχάζει τὴν Ἐκκλησία. Ἡ αἰχμάλωτη τώρα στὸν Οἰκουμενισμὸ τῆς Δύσεως Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως προσπαθεῖ νὰ παρασύρει καὶ νὰ πείσει τὶς ἄλλες ὀρθόδοξες τοπικὲς ἐκκλησίες, ὡς προκαθημένη καὶ ὡς Μητέρα Ἐκκλησία τῶν νεωτέρων αὐτοκεφάλων ἐκκλησιῶν, ὅτι οἱ καιροὶ ἄλλαξαν, ὅτι ἡ Πατερικὴ Παράδοση καὶ οἱ Ἱεροὶ Κανόνες, ποὺ ἀπαγορεύουν τὴν κοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ τὶς συμπροσευχές, πρέπει νὰ ἀλλάξουν, νὰ προσαρμοσθοῦν στὶς δῆθεν νέες ἀνάγκες τῶν καιρῶν, οἱ κήρυκες τῶν ὁποίων μοναδικὸ στόχο ἔχουν νὰ προκαλέσουν διαιρέσεις καὶ σχίσματα στὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὸ νὰ ἀρνοῦνται τὴν ἀποκλειστικότητα τῆς σωτηρίας ἐν Χριστῷ καὶ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἀποκλειστικότητα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὡς τῆς μόνης Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, ὄντως ἐχθροὶ τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς δι᾽ Αὐτοῦ σωτηρίας.


Ἤδη ἡ Ἡμερολογιακὴ Μεταρρύθμιση τὸ 1924 μὲ πρωτεργάτη τὸν μασόνο πατριάρχη Μελέτιο Μεταξάκη,ἐπιβληθεῖσα πραξικοπηματικῶς, χωρὶς πανορθόδοξη ἀπόφαση, ἐτραυμάτισε καὶ τραυματίζει σκληρὰ μέχρισήμερα τὴν ἑορτολογικὴ ἑνότητα τῶν Ὀρθοδόξων[2], ἐνῶ ἡ ἔκτοτε ἀρξαμένη συζήτηση γιὰ σύγκλησηΟἰκουμενικῆς Συνόδου μὲ βασικὴ θεματολογία οἰκουμενιστική, ποὺ ὅρισε ὁ ἐν λόγῳ καινοτόμος πατριάρχης,ἔθεσε δυστυχῶς τὶς βάσεις καὶ τὰ θεμέλια ὄχι γιὰ μία ἀληθινὰ Ὀρθόδοξη Σύνοδο, ἀλλὰ γιὰ μία ψευδοσύνοδοοἰκουμενιστικῶν προδιαγραφῶν, βασικὸς στόχος τῆς ὁποίας δὲν ἦταν ἡ ἐπίλυση ἐπειγόντων καὶ φλεγόντωνθεμάτων, ἀλλὰ ἡ νομιμοποίηση τῶν αἱρέσεων ὡς ἐκκλησιῶν. Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι, ἐνῶ στὸν κατάλογο τῶν θεμάτων γράφτηκαν καὶ διαγράφτηκαν πολλὰ θέματα, μερικὰ ἀπὸ τὰ ὁποῖα ὄντως φλέγοντα, ὅπως τὸ Ἡμερολογιακό, τῆς χορηγήσεως αὐτοκεφάλου καὶ ἄλλα, τὸ μόνο ποὺ παρέμεινε ἀπὸ τότε σταθερὰ καὶ δὲν ἐτόλμησε κανεὶς νὰ τὸ θίξει εἶναι τὸ θέμα «Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρὸς τὸν λοιπὸν χριστιανικὸν κόσμον», ἤτοι «Σχέσεις τῆς Ἐκκλησίας πρὸς τὶς αἱρέσεις καὶ τὰ σχίσματα», πού, ἐπειδὴ εἶναι δεδομένες καὶ ἀμετάβλητες μὲ βάση τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τοὺς Πατέρες, προσπαθοῦν νὰ τὶς ἀλλάξουν καὶ νὰ προκαλέσουν νέα σχίσματα καὶ διαιρέσεις.
Ἡ μεταξάκεια περίοδος δὲν εἶχε καλὴ συνέχεια καὶ λόγῳ ἀντιδράσεων στὸ σῶμα τῆς ἱεραρχίας στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ λόγῳ ἀπροθυμίας τῶν λοιπῶν αὐτοκεφάλων ἐκκλησιῶν νὰ ἀκολουθήσουν τὶς καινοτομίες τῆς Κωνσταντινούπολης, ὅπως φάνηκε ἀπὸ τὰ ἀπαντητικὰ γράμματά τους στὶς ἀνιχνευτικὲς τῶν προθέσεών τους πατριαρχικὲς καὶ συνοδικὲς ἐγκυκλίους τῶν ἐτῶν 1902 καὶ 1904 τοῦ πατριάρχου Ἰωακεὶμ τοῦ Γ´. Τὴν σκυτάλη τοῦ Οἰκουμενισμοῦ παρέλαβε ἀπὸ τὸν Μεταξάκη ὁ πατριάρχης Ἀθηναγόρας, ποὺ κατέλαβε τὸν πατριαρχικὸ θρόνο τὸ 1948 μὲ βίαιη ἔξωση τοῦ προκατόχου του Μαξίμου τοῦ Ε´, πρόσωπο τῆς ἐμπιστοσύνης τῶν Ἀμερικανῶν καὶ γνωστῶν μυστικῶν ἑταιρειῶν, τῶν ὁποίων ἦτο μέλος. Δὲν θὰ προχωρήσω σὲ ἄλλες ἀναλύσεις, γιατὶ τὰ πράγματα εἶναι γνωστὰ στοὺς περισσοτέρους. Αὐτὸ ποὺ ἀξίζει νὰ ἀναφερθεῖ εἶναι ὅτι ἡ ἑνότητα τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου ἐπιδιώχθηκε ἀπὸ τοὺς σχεδιαστὰς εἰς βάρος τοῦ κύρους καὶ τῆς ἀξιοπρέπειας τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, μὲ πρωτεργάτη τὸν Ἀθηναγόρα, μὲ δύο ἀπαράδεκτες ἐκκλησιολογικὰ κινήσεις. Νὰ γίνουν μέλη τοῦ παναιρετικοῦ προτεσταντικοῦ «Παγκοσμίου Συμβουλίου τῶν Ἐκκλησιῶν» (ποιῶν «Ἐκκλησιῶν»;) σταδιακὰ ὅλες οἱ αὐτοκέφαλες ὀρθόδοξες ἐκκλησίες, πρωτοστατούσης τῆς Κωνσταντινουπόλεως, καὶ νὰ ἀρχίσει ἡ προσέγγιση μὲ τοὺς Παπικούς, οἱ ὁποῖοι τῇ ἐπιδράσει τῶν αὐτῶν κύκλων εἶχαν ἀρχίσει νὰ ἐγκαταλείπουν τὴν αὐστηρὴ ἐκκλησιολογική τους ἀποκλειστικότητα, καὶ νὰ ἀναγνωρίζουν κάποια στοιχεῖα ἐκκλησιαστικότητας στοὺς ἐκτὸς τῆς παπικῆς μάνδρας Χριστιανούς. Εἶναι ἐξόχως χαρακτηριστικό, καὶ ἔχει ἐπισημανθῆ ἀπὸ πολλούς, ὅτι τὴν ἴδια ἐποχὴ ποὺ προετοιμαζόταν καὶ λειτουργοῦσε ἡ Β´ Βατικάνειος Σύνοδος (1962-1965) τὴν ἴδια ἐποχὴ καὶ μὲ παρόμοια ἐκκλησιολογικὴ γραμμὴ καλοῦσε ὁ Ἀθηναγόρας στὴν Ρόδο τὶς τρεῖς «Πανορθόδοξες Διασκέψεις» (1961, 1963, 1964) καὶ τὴν τετάρτη στὸ Chambésy τῆς Γενεύης (1968), οἱ ὁποῖες καθόρισαν καὶ τὸν πρῶτο κατάλογο θεμάτων τῆς μελλούσης νὰ συνέλθει Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου καὶ ὁδήγησαν στὶς «Διορθόδοξες Προπαρασκευαστικὲς Ἐπιτροπές» καὶ στὶς «Προσυνοδικὲς Διασκέψεις» ἀπὸ τὸ 1971 μέχρι τὴν σύγκληση τῆς «Συνόδου» τῆς Κρήτης τὸν Ἰούνιο τοῦ 2016. Ἐπὶ πενήντα πέντε ἔτη (55) μετὰ τὴν «Α´ Πανορθόδοξη Διάσκεψη» τῆς Ρόδου (1961) καὶ ἐπὶ σαράντα πέντε ἔτη (45) μετὰ τὴν «Α´ Διορθόδοξη Προπαρασκευαστικὴ Ἐπιτροπή» στὴν Γενεύη (1971) καὶ σαράντα ἔτη (40) μετὰ τὴν «Α´ Προσυνοδικὴ Πανορθόδοξη Διάσκεψη» στὴν Γενεύη (1976), ἑτοιμάζεται καὶ μαγειρεύεται καὶ κοσκινίζεται ἡ πολυθρύλητη καὶ προσδοκώμενη «Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος» τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Καὶ ποιό εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα; Ἡ ψευδοσύνοδος τῆς Κρήτης τοῦ Ἰουνίου τοῦ 2016.
Οὐδέποτε στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας χρειάσθηκε τόσος χρόνος γιὰ νὰ ἑτοιμασθεῖ μία σύνοδος, διότι οἱ σύνοδοι ἀντιμετώπιζαν πάντοτε φλέγοντα καὶ ἐπείγοντα θέματα, ποὺ δὲν ἐπέτρεπαν χρονικὲς καθυστερήσεις καὶ παρατάσεις, ἀλλὰ ἀπαιτοῦσαν ἄμεση ἀντιμετώπιση. Ποῦ ὀφείλεται ἆραγε αὐτὴ ἡ καθυστέρηση καὶ ἀδυναμία νὰ συγκαλέσουμε μία μεγάλη σύνοδο οἰκουμενικῶν προδιαγραφῶν, ποὺ νὰ ἀνταγωνίζεται, νὰ στέκεται ἐπάξια ἀπέναντι στὴν Β´ Βατικάνειο Σύνοδο, ἡ ὁποία προετοιμάσθηκε τάχιστα, ἔλαβαν μέρος 2.500 ἐπίσκοποι, ἔναντι τῶν 150 στὴν δική μας «μεγάλη» τῆς Κρήτης, διήρκεσε ὄχι μία ἑβδομάδα, ἀλλὰ δύο ἔτη, καὶ παρήγαγε θεολογικὰ κείμενα μὲ τὰ ὁποῖα μέχρι σήμερα ἀσχολεῖται ἡ θεολογικὴ ἔρευνα, ἀκόμη καὶ ἡ Ὀρθόδοξη, καὶ γενικῶς συγκέντρωσε τὸ παγκόσμιο ἐνδιαφέρον ἐπὶ μεγάλο χρονικὸ διάστημα, ἐνῶ ἡ δική μας χάθηκε καὶ ἐξαφανίσθηκε, ὅσο ἀκόμη διαρκοῦσε ἡ βραχύβια, μερικῶν ἡμερῶν, ζωή της; Γιατί τόση βία καὶ σπουδὴ νὰ κλείσουν γρήγορα τὰ θέματα, νὰ μὴ δίνεται ἐπαρκὴς χρόνος στὶς συζητήσεις, νὰ μὴ μετέχουν ὅλοι οἱ ἐπίσκοποι, νὰ μὴν ἔχουν ὅλοι δικαίωμα ψήφου, νὰ μὴν εἶναι ἀνοικτὲς οἱ συζητήσεις ὄχι μόνον στοὺς δημοσιογράφους, ἀλλὰ καὶ στὸν κλῆρο καὶ στὸν λαό, καὶ νὰ φυλάσεται ἀπὸ ἀστυνομικὲς δυνάμεις ὁ περιβάλλων χῶρος; Γιατί φοβόμαστε τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας, ἂν οἱ ἀποφάσεις μας εἶναι θεάρεστες, εὐαγγελικὲς καὶ πατερικές;


Ἡ ἀπάντηση δὲν εἶναι δύσκολη. Ἀπὸ τὴν ἀρχὴ οἱ σκοποὶ τῆς «Συνόδου» δὲν ἐκινοῦντο στὴν ὀρθόδοξη συνοδικὴ παράδοση, ἡ ὁποία βασικῶς προϋποθέτει ὅτι κάθε σύνοδος ἀκολουθεῖ καὶ σέβεται τὶς ἀποφάσεις τῶν προηγουμένων συνόδων «ἑπομένη τοῖς Ἁγίοις Πατράσι»· καταδικάζει τὶς συμπροσευχὲς ποὺ ἐκεῖνες ἀπαγόρευσαν καὶ τὶς αἱρέσεις ποὺ ἐκεῖνες κατεδίκασαν, σὰν νὰ εἶναι ὅλες οἱ σύνοδοι συνεδρίες μιᾶς καὶ τῆς αὐτῆς συνόδου. Καταπολεμεῖ καὶ ἀναθεματίζει νέες αἱρέσεις ποὺ ἐμφανίσθηκαν καὶ ἀνησυχοῦν τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας, ἀντιμετωπίζει ποιμαντικὰ καὶ διοικητικὰ προβλήματα καὶ γενικῶς φροντίζει νὰ τηρεῖται ἀπαρασάλευτα ἡ εὐαγγελικὴ καὶ Πατερικὴ Παράδοση. Τίποτε ἀπὸ ὅλα αὐτὰ δὲν ἔπραξε ἡ Σύνοδος τῆς Κρήτης, ἀλλὰ ἀκριβῶς τὰ ἀντίθετα. Ὄχι μόνο δὲν ἐπανέλαβε τὴν καταδίκη τῶν αἱρέσεων ποὺ οἱ παλαιὲς σύνοδοι κατεδίκασαν, ὅπως τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ, τοῦ Παπισμοῦ καὶ τοῦ Προτεσταντισμοῦ, ἀλλὰ ἀντίθετα τὶς ὀνόμασε ἐκκλησίες. Ἀντὶ νὰ καταδικάσει τὴν νέα παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τὴν εἰσήγαγε συνοδικὰ μέσα στὴν Ἐκκλησία ἐπαινώντας τὰ ἀπαράδεκτα κείμενα τῶν Θεολογικῶν Διαλόγων καὶ τὴν ἐξευτελιστικὴ συμμετοχή μας στὸ λεγόμενο «Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν», δηλαδὴ στὸ προτεσταντικό «Παγκόσμιο Συμβούλιο Αἱρέσεων». Ἀπέφυγε νὰ καταδικάσει τὶς συμπροσευχὲς μὲ τοὺς αἱρετικούς, οἱ ὁποῖες ἔγιναν πλέον συρμὸς καὶ μόδα· ἀντίθετα τὶς ἐπεκύρωσε μὲ τὴν συμπροσευχὴ τῶν ἑτεροδόξων παρατηρητῶν στὶς διάφορες ἀκολουθίες. Δὲν ἀσχολήθηκε, ἀντίθετα διέγραψε ἀπὸ τὴν θεματολογία τὸ καυτὸ καὶ ἐπεῖγον θέμα τοῦ Ἡμερολογίου, δὲν ἔλυσε τὸ θέμα τῆς Διασπορᾶς οὔτε τοῦ αὐτοκεφάλου, καὶ ἁπλῶς ἐνόμισε ὅτι καλύπτει ὅλα αὐτὰ τὰ κενὰ μὲ γενικόλογες θεολογικὲς διακηρύξεις στὸ μήνυμα καὶ στὴν ἐγκύκλιο ποὺ ἐξαπέστειλε.
Ἡ ὀρθόδοξη καὶ παραδοσιακὴ ἀντιμετώπιση ὅλων αὐτῶν τῶν θεμάτων δὲν ἦταν ἐπιθυμητὴ στοὺς σχεδιαστὰς τῆς «Συνόδου». Σὲ κάθε φάση τῆς μακρόχρονης προετοιμασίας ἡ ἀγρυπνοῦσα συνείδηση τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας ἤγειρε ἀντιρρήσεις. Σεβαστοὶ Γέροντες καὶ Ἅγιοι νεώτεροι τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως καὶ μαχητικοὶ ἐπίσκοποι τῆς Ἐκκλησίας, τὸ Ἅγιον Ὄρος σύσσωμο, ἡ πάλαι ποτὲ παραδοσιακὴ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, πολλοὶ καθηγηταὶ τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν, χριστιανικὲς ἀδελφότητες καὶ σωματεῖα, καὶ πλῆθος πιστῶν, ἀντιδροῦσαν στὴν σύγκληση τῆς Συνόδου[3], διότι ἐγνώριζαν τοὺς ἀντορθόδοξους στόχους της. Δὲν εἴχαμε ἐδῶ τὸν ἀλάθητο καὶ πρῶτο πάπα γιὰ νὰ κάνει ὅ,τι θέλει, ὅπως ἔκανε μὲ τὴν Β´ Βατικάνειο Σύνοδο, ἡ ὁποία ἂς σημειωθεῖ, παρὰ τὶς κάποιες ἐκσυγχρονιστικὲς καὶ προτεσταντίζουσες ἀποφάσεις της, δὲν ἔθιξε καθόλου τὰ οὐσιώδη ἐκκλησιολογικὰ δόγματα τοῦ Παπισμοῦ. Καθυστεροῦσαν, λοιπόν, κοσκίνιζαν καὶ μαγείρευαν οἱ μάγειροι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, μέχρις ὅτου ἀλλάξουν ἐπὶ τὸ εὐνοϊκώτερο οἱ συνθῆκες γιὰ τὴν σύγκληση τῆς οἰκουμενιστικῆς τους «Συνόδου». Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος τῆς μακροχρόνιας προετοιμασίας καὶ ἀντιπαραδοσιακῆς καθυστέρησης. Δὲν τοὺς ἔβγαινε ἡ οἰκουμενιστική «Σύνοδος», ποὺ θὰ διέκοπτε τὴν συνέχεια τῆς Συνοδικῆς Πατερικῆς Παραδόσεως.
Ἡ αἰφνίδια ἐπίσπευση τῆς σύγκλησης τῆς «Συνόδου» ἀπὸ τὸν τρίτο μεγάλο σκυταλοδρόμο τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τὸν πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο, μετὰ τοὺς Μελέτιο Μεταξάκη καὶ Ἀθηναγόρα, ὀφείλεται στὴν ἐκτίμηση, ὅτι τὸ κλῖμα τώρα εἶναι εὐνοϊκό. Ἡ παραδοσιακὴ καὶ συντηρητικὴ μέχρι τοῦ ἀειμνήστου ἀρχιεπισκόπου Σεραφεὶμ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ἄλλαξε πορεία καὶ πλεύση πρὸς τὸν Οἰκουμενισμό· στὸ Ἅγιον Ὄρος ἔχουν ἐμφυτευθῆ οἰκουμενιστικοὶ πυρῆνες ποὺ τὸ διχάζουν καὶ τὸ ἐμποδίζουν νὰ ἐκφρασθεῖ παραδοσιακά· οἱ Θεολογικὲς Σχολὲς ἔχουν υἱοθετήσει μὲ συντριπτικὴ πλειοψηφία τῶν καθηγητῶν τὸ οἰκουμενιστικὸ ψευδοόραμα, ὅπως φαίνεται ἀπὸ τὴν ὑποστήριξη τῆς ἵδρυσης Τμήματος Ἰσλαμικῶν Σπουδῶν, ἀπὸ τὴν μετατροπὴ τοῦ ὀρθοδόξου μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν σὲ θρησκειολογικὸ καὶ ἀπὸ πλῆθος δημοσιευμάτων καὶ ἐκδηλώσεων· οἱ θεολόγοι τοῦ «Καιροῦ» καὶ τῆς «Μεταπατερικῆς Θεολογίας» τοῦ Βόλου καλύπτονται καὶ ἐνισχύονται ἀπὸ πατριαρχικές, ἀρχιεπισκοπικὲς καὶ ἐπισκοπικὲς εὐλογίες, ἐνῶ ξεθεμελιώνουν τὴν Ὀρθοδοξία καὶ τὸν σωτήριο «καιρό» τῆς Κ. Διαθήκης τὸν μετατρέπουν σὲ καιρὸ ἀπωλείας, προσαρμογῆς καὶ καινοτομίας. Ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἡγεσία τῆς Μεγάλης Ρωσίας συμπλέει μετὰ χαρᾶς μέσα στὰ θολὰ νερὰ τῆς οἰκουμενιστικῆς ἐκτροπῆς, ἐνῶ θὰ μποροῦσε ἀνταποκρινόμενη στὰ ἀντιοικουμενιστικά, ἀντιπαπικά, ἀντιδυτικὰ αἰσθήματα τοῦ ρωσικοῦ λαοῦ νὰ ἀνατρέψει τὴν καταστροφικὴ πορεία. Καὶ ὁ δικός μας εὐσεβὴς λαός, ὁ ἑλληνικός, ζαλισμένος ἀπὸ τὰ μνημόνια, τὴν φορολογία, τὴν ἀνεργία, τὴν αἰφνίδια ἀνατροπὴ τῶν βιωτικῶν του σχεδίων καὶ προγραμμάτων, στήνεται στὶς οὐρὲς τῶν τραπεζῶν, τῶν ἐφοριῶν, τῶν συσσιτίων, προσπαθεῖ νὰ ἐξασφαλίσει τὸν ἐπιούσιο, νὰ ἐπιβιώσει καί, πλὴν ὀλίγων, ἀδιαφορεῖ γιὰ τὰ ἐκκλησιαστικὰ καὶ πνευματικά.


Νὰ λοιπόν, ποιά κατάλληλη στιγμή, ποιό εὐνοϊκὸ κλῖμα περίμεναν τὰ κλιμάκια τῆς Νέας Ἐποχῆς τοῦΟἰκουμενισμοῦ καὶ τῆς Πανθρησκείας, γιὰ νὰ τερματίσουν τὸ κοσκίνισμα καὶ τὸ μαγείρεμα ἐπὶ ἕνα σχεδὸν αἰώνα,καὶ νὰ συγκαλέσουν ἐσπευσμένα τὴν ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης. Ἀπατῶνται ὅμως, ἂν νομίζουν, ὅτι, ὅπως ξεγέλασαν πολλὲς ἐκκλησιαστικὲς ἡγεσίες καὶ πολλοὺς ἐπισκόπους -εὐτυχῶς ὑπάρχουν καὶ αὐτοὶ ποὺ δὲν ξεγελάστηκαν- θὰ ἐξαπατήσουν καὶ τὴν γρηγοροῦσα συνείδηση τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας, θὰ ἐξαπατήσουν τελικῶς τὸν Θεό, τὸν ἱδρυτὴ καὶ κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας, τὸν Χριστὸν Ἰησοῦν, καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, ποὺ ὁδηγεῖ τὴν Ἐκκλησία εἰς πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν καὶ ἀποδιώκει τὰ πνεύματα τῆς πλάνης καὶ τῶν αἱρέσεων. «Σύνοδος» τῆς Κρήτης ὡς καρπὸς καὶ γέννημα ἀλλοτρίων πνευμάτων θὰ ἀπορριφθεῖ καὶ θὰ σβήσει ἀπὸ τὶς δέλτους τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας ὡς νόθο γέννημα κακῶν καὶ ἁμαρτωλῶν ὠδίνων, τοῦ ἔρωτα καὶ τῆς ἀγάπης κάποιων προκαθημένων πρὸς τὶς αἱρέσεις τοῦ Παπισμοῦ καὶ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ἐκεῖ κυοφορήθηκε καὶ ἐκεῖ γεννήθηκε· δὲν εἶναι τέκνο καὶ γέννημα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας· στὴν Κρήτη μᾶς τὴν ἔφεραν ἁπλῶς γιὰ ἀναγνώριση, ἀλλὰ τὸ DNA της δὲν εἶναι συμβατὸ μὲ τὰ βιολογικὰ χαρακτηριστικὰ τῶν Πατέρων τῆς Ὀρθοδοξίας. Δὲν μᾶς εἶχε προειδοποιήσει ὁ Ἅγιος Παΐσιος γιὰ τὶς ἐρωτικὲς προτιμήσεις τοῦ Ἀθηναγόρα; Ταιριάζει ἀπόλυτα στὴν συνάφεια:« Πατριάρχης Ἀθηναγόρας, ὅπως φαίνεται, ἀγάπησε μίαν ἄλλην γυναῖκα μοντέρνα, ποὺ λέγεται Παπικὴ Ἐκκλησία, διότι Ὀρθόδοξος Μητέρα μας, δὲν τοῦ κάνει καμίαν ἐντύπωσι, ἐπειδὴ εἶναι πολὺ σεμνή»[4].





[1]. Γιὰ ὅλη αὐτὴ τὴν ἀλλαγὴ στὴν Κωνσταντινούπολη βλ. περισσότερα εἰς Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδωρου Ζηση, «Ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία στὸν Οἰκουμενισμό. Ἡ μεγάλη ἀνατροπὴ τοῦ 20οῦ αἰώνα», εἰς τὸ πρόσφατο βιβλίο μας: Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος. Πρέπει νὰ ἐλπίζουμε ἢ νὰ ἀνησυχοῦμε; Θεσσαλονίκη 2016, ἐκδόσεις «Τὸ Παλίμψηστον», σελ. 15-48.
[2]. Γιὰ τὴν ἡμερολογιακὴ μεταρρύθμιση καὶ γενικῶς τὸν οἰκουμενιστικὸ ρόλο τοῦ πατριάρχου Μελετίου Μεταξάκη βλ. περισσότερα στὴν μελέτη μας «Παλαιὸ καὶ Νέο Ἡμερολόγιο. Γιατί ἀπέσυρε τὸ φλέγον θέμα ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος;» Θεοδρομία 18 (2016) 264-291 καὶ στὸ προαναφερθὲν στὴν ὑποσημ. 1, βιβλίο μας, στὶς σελ. 179-216, ὅπου παρατίθενται πολλὲς ἀρνητικὲς ἐκτιμήσεις γιὰ τὸν ἐσχάτως πολυεπαινούμενο πολυπράγμονα καὶ καινοτόμο πατριάρχη.
[3]. Ὅλες αὐτὲς τὶς ὑγιεῖς ἀντιδράσεις βλ. στὸ εἰδικὸ ἀφιερωματικὸ διπλὸ τεῦχος τῆς Θεοδρομίας Ἰανουάριος-Ἰούνιος 2016.
[4]. Ἀπὸ ἐπιστολὴ ποὺ ἔστειλε ὁ Ἅγιος Παΐσιος στὸν ἀείμνηστο Γέροντα π. Χαράλαμπο Βασιλόπουλο γιὰ δημοσίευση στόν «Ὀρθόδοξο Τύπο» μὲ ἡμερομηνία 23 Ἰανουαρίου 1968. Ὁλόκληρο τὸ κείμενο τῆς ἐπιστολῆς βλ. εἰς Θεοδρομία 12 (2010) 420-423. Γιὰ τὴν ἀρνητικὴ στάση τοῦ Ἁγίου Παϊσίου ἔναντι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἡ ὁποία συνήθως ἀποσιωπᾶται βλ. τὸ ἀφιερωματικὸ εἰς αὐτὸν τεῦχος τῆς Θεοδρομίας Ἀπρίλιος-Ἰούνιος 2015.

ΣΧΟΛΙΟ ΕΠΙ ΤΟΥ ΑΝΩΤΕΡΩ ΚΕΙΜΕΝΟΥ
ΥΠΟ
ΤΟΥ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΟΥ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ

"ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ - ΣΩΤΗΡΙΑ" :


Λυπᾶμαι πού εἶμαι ὑποχρεωμένος νά διαφωνήσω μέ τόν σεβαστό π. Θεόδωρο Ζήση. Τελειώνοντας κανείς τήν ἀνάγνωση τοῦ κειμένου του δέν γίνεται σοφότερος καί κυρίως δέν διαφωτίζεται περί τοῦ τί δεῖ γενέσθαι. Θεωρῶ ὅτι ὠθεῖ, ἐλπίζω ἀνεπιγνώστως, στόν ἐφησυχασμό, ἐνῶ ἐκεῖνο πού χρειάζεται εἶναι ἐπαγρύπνηση. Ἡ ἐκτίμησή του ὅτι θά ἀπορριφθεῖ καί θά σβήσει ἡ "Σύνοδος" τῆς Κρήτης εἶναι ἀτεκμηρίωτη καί ἀποτελεῖ ἁπλῶς μία εὐχή μᾶλλον οὐτοπική. Ἡ σύνοδος τῆς Κρήτης δέν εἶναι γέννημα κάποιων μέσα στήν Ἐκκλησία, εἶναι γέννημα τῆς μεταλλαγμένης ἐκκλησίας τῶν Οἰκουμενιστῶν, ἡ ὁποία οὔτε ἀπέρριψε, οὔτε ἔσβησε, ὡς ὄφειλε, ἄλλα, ἐπίσης ἀπαράδεκτα γεγονότα, ὅπως τή συμμετοχή στό Π.Σ.Ε., τή βλάσφημη ἄρση τῶν ἀναθεμάτων ἤ μᾶλλον τῆς ἀκοινωνησίας μέ τούς παπικούς καί σειρά ὅλη παρεκκλίσεων ἐπί θεμάτων Πίστεως! Ὅλα αὐτά πέρασαν μέσα στό σῶμα καί δέν φαίνεται νά βγαίνουν, παρά ριζώνουν μέ τήν ἀνοχή καί τήν ἀδιαφορία τῶν πολλῶν. Ἡ συνύπαρξη μέ τήν κακοδοξία καί τήν παρανομία καί τήν ἀντικανονικότητα, εἶναι οἰκουμενιστικό "φροῦτο" καί εἶναι ἄκρως ἐπικίνδυνο νά τό γευώμεθα κι ἐμεῖς κάπου-κάπου! Θεωρῶ, ὅτι τό γενικό συμπέρασμα, ἐν εἴδει ἀποτιμήσεως, στό ὁποῖο καταλήγει ὁ σεβαστός ὁμ. Καθηγητής καί ἀγωνιστής, περί τῆς "Συνόδου" στήν Κρήτη καί τό ὁποῖο σχηματοποιεῖ μέ τήν διατύπωση τοῦ τίτλου πού θέτει στό ἄρθρο-κείμενό του εἶναι ἄστοχο, ἄν ὄχι ἐσφαλμένο ὡς ὑποδεέστερο τῆς βαρύτητος τῶν καταστάσεων καί τῶν πραγμάτων. Ἐάν δέκα (10) Προκαθήμενοι τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας παρήγαγαν συνοδικῶς αὐτόν τόν καρπό τότε συναποτελοῦν καί ἐκπροσωποῦν ἕνα σαπρό δένδρο καί ὄχι τήν Ἐκκλησία! Ἐάν, δέ, πρόκειται γιά καρπό ἐξωσυζυγικῶν σχέσεων, τότε αὐτοί οἱ Προκαθήμενοι δέν μποροῦν νά ἱερουργοῦν τό Εὐαγγέλιο τῆς Σωτηρίας. Ἐκτιμῶ ὅτι ἅρμοζε περισσότερο καί θά ἀπέδιδε πιστότερα τήν κατάσταση, ἡ ἀναφορά στό γεγονός τῆς Κρήτης σάν ἐπιβεβαίωση - διαπίστωση ὅτι ὁ ἱός τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὡς ἄλλο πνευματικό AIDS, ἔχει μολύνει μέχρι θανάτου τό σῶμα καί τόν ὀργανισμό, ὁ ὁποῖος πλέον δέν ἔχει τή δύναμη καί τά ἀντισώματα νά ἀναστρέψει τήν πορεία. Κρίμα πού τέτοιες στιγμές πού ὁ λαός περιμένει λόγο ὁμολογιακό, ἐπιστηρικτικό καί καθοδηγητικό, γίνεται δέκτης μηνυμάτων καθησυχασμοῦ καί φρούδων ἐλπίδων, χωρίς κἄν κήρυγμα μετανοίας καί ἀμέσου ἀπομακρύνσεως ἀπό τούς φορεῖς τῆς θανατηφόρου πνευματικῆς ἀσθενείας! Κρίμα!


Δ.Ι.Κ.

Παρασκευή, 19 Αυγούστου 2016

Ἡ Μεταμόρφωσις τοῦ Σωτῆρος



Ἐπί τῆ Δεσποτικῆ Ἑορτῆ τῆς Θείας Μεταμορφώσεως

Η ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ

ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΑΝΔΡΩΑΣ ΚΟΙΝΟΒΙΑΚΗΣ ΜΟΝΗΣ

ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ ΣΩΤΗΡΟΣ

ΚΟΥΒΑΡΑ ΑΤΤΙΚΗΣ


Μέ ὁλονύκτιο Ἀγρυπνία, κατά τή μοναστική τάξη καί τό Ἁγιορειτικό τυπικό, πανηγύρισε ἡ Ἀνδρώα Ἱερά Μονή Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος στόν Κουβαρᾶ Ἀττικῆς, κατά τή μεγάλη Δεσποτική Ἑορτή τῆς Θείας Μεταμορφώσεως, τήν 6/19 Αὐγούστου τρ. ἔτους.
Στή Μονή, ἡ ὁποία κατά τό Κτητορικό Τυπικό της εἶναι ἄβατος στίς γυναῖκες, προσῆλθαν κατά τήν παραμονή τῆς Ἑορτῆς δεκάδες πιστοί ἀπό διάφορα μέρη τῆς Ἑλλάδος μεταξύ τῶν ὁποίων ἀρκετοί νέοι, οἱ ὁποῖοι συμμετεῖχαν μέ κατάνυξη στήν πολύωρο Ἀγρυπνία καί πολλοί ἐξ αὐτῶν ἐκοινώνησαν τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων.
Τῆς λατρευτικῆς Συνάξεως προεξῆρχε ὁ Μακ. Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καί Πάσης Ἑλλάδος κ. Στέφανος, ὁ καί Καθηγούμενος τῆς Ἱ. Μονῆς, συμπαραστατούμενος ὑπό τριῶν Ἀρχιερέων (Μητρ/του Λαρίσης & Τυρνάβου κ. Ἰγνατίου, Μητρ/του Φθιώτιδος κ. Παντελεήμονος καί Ἐπισκόπου Ἀμαθοῦντος (Κύπρου) κ. Λαζάρου) καί πλαισιούμενος ὐπό τῶν Κληρικῶν Πατέρων τῆς Μονῆς, ἀλλά καί ἄλλων Κληρικῶν ἐφημερίων ἐκ τῶν  Ἐνοριῶν τῆς Ἱ. Ἀρχιεπισκοπῆς καί ὄχι μόνον.
Περί τά μεσάνυκτα ἔλαβε χώρα ἡ Λιτή μέ τήν περιφορά τῆς ἱ. Εἰκόνος πέριξ τοῦ Καθολικοῦ τῆς Μονῆς, ὑπό τό φῶς τῆς πανσελήνου καί τή μελωδική συνοδεία τοῦ χοροῦ τῶν Πατέρων καί τῶν Ἱεροψαλτῶν καί ἀκολούθησε ἡ τελετή τῆς Ἀρτοκλασίας. Ἀμέσως μετά καί ἀντί τῆς προβλεπομένης Ἀναγνώσεως, κατ’ ἐντολήν τοῦ Μακ/του ἐκήρυξε τόν θ. λόγο ὁ ἐλλ. κ. Δημήτριος Κάτσουρας, θεολόγος.
Ὁ ὁμιλητής ἐτόνισε τή μεγάλη σωτηριολογική σημασία τῆς Δεσποτικῆς Ἑορτῆς γιά τούς πιστούς, ὐπό τήν ἔννοια τῆς σπουδαιότητος τῆς μεθέξεως τῶν ἀκτίστων Θείων ἐνεργειῶν καί τῆς θέας τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ ὐπό τοῦ ἀνθρώπου ἤδη ἀπό τήν παροῦσα ζωή, καθώς ἐπίσης δέν παρέλειψε νά ἐπισημάνει τήν ἐκδηλουμένη στίς ἡμέρες μας λυσσώδη πολεμική τοῦ διαβόλου καί τῶν ὀργάνων του κατά τῆς Ὀρθοδοξίας, μέ ἀποκορύφωμα τή ληστρική Σύνοδο τῶν Οἰκουμενιστῶν στήν Κρήτη, κατά τόν περασμένο Ἰούνιο.
Μετά τό πέρας τῆς Ἀγρυπνίας (περί τήν 6.30 πρωϊνή), τή διανομή τοῦ ἀντιδώρου, τοῦ Ἄρτου καί τῶν εὐλογηθέντων, κατἀ τἠν Παράδοση, καρπῶν τῆς Ἀμπέλου (σταφυλιῶν), οἱ Πατέρες τῆς Ἀδελφότητος καί οἱ Κληρικοί ἐν πομπῆ κατευθύνθησαν ἀπό τό Καθολικό στήν Τράπεζα τῆς Μονῆς στήν ὁποία παρεκάθησαν, ἐπίσης, ὅλοι οἱ πιστοί. Ἐκεῖ ἔλαβε χώρα καί τό μοναστικό τελετουργικό τῆς «ὑψώσεως τῆς Παναγίας», ἐνῶ μετά τήν λήξη τῆς Τραπέζης καί πάλι ἐν πομπῆ, προπορευομένης τῆς ἱ. Εἰκόνος τῆς Μεταμορφώσεως, οἱ Πατέρες ἐπέστρεψαν στό Καθολικό εὐχαριστοῦντες τόν Θεό γιά τήν Χάρη καί τίς ἄπειρες πρός ἡμᾶς εὐεργεσίες Του.
Οἱ πιστοί, οἱ ὁποῖοι ἔχουν καθιερώσει τή συμμετοχή τους στήν ἐτήσια αὐτή μυσταγωγική ἐμπειρία, ἀνεχώρησαν μέ ἀνανεωμένες τίς πνευματικές τους δυνάμεις, λαβόντες τίς εὐχές τῶν Πατέρων καί ἀλληλοευχόμενοι «Καλή Παναγία» καί τοῦ χρόνου πάλι νά εἴμαστε καλά καί νά ἀνταμωθοῦμε, πρῶτα ὁ Θεός!
Ἄς εἶναι ΑΙΩΝΙΑ ἡ ΜΝΗΜΗ τοῦ ἀοιδίμου ὁσίου Κτίτορος τῆς Μονῆς Ἁγιορείτου ἀσκητοῦ καί μετέπειτα Ὁμολογητοῦ Ἱεράρχου Ματθαίου, τοῦ Κρητός (+ 1950), ὁ ὁποῖος ἐν καιρῶ ἀποστασίας ἐκατόρθωσε νά μεταφυτεύσει στήν Ἀττική γῆ τήν Ἁγιορειτική ἡσυχαστική Παράδοση ἱδρύοντας δύο μεγάλα ἱστορικά Κοινόβια (ἕνα Ἀνδρικό, τό 1934 καί ἕνα Γυναικεῖο, τή Μονή Παναγίας Κερατέας, τό 1927) στά ὁποῖα ἀσκήτευσαν ἑκατοντάδες μοναχοί καί μοναχές καί κατεστάθησαν ἐν τοῖς πράγμασι προπύργια τῆς γνησίας Ὀρθοδοξίας.
Ἰδιαιτέρως ἡ Ἀνδρώα Μονή Μεταμορφώσεως, ἐκτός τῶν ἄλλων, ἀνεδείχθη πνευματικό φυτώριο δεκάδων ἀγωνιστῶν Κληρικῶν (Ἀρχιερέων καί Ἱερομονάχων), οἱ ὁποῖοι ἐτροφοδότησαν τόν ἱερό Ἀγώνα τῆς Ἐκκλησίας ὐπέρ τῆς γνησίας Ὀρθοδοξίας καί κατά τῆς φοβερῆς αἱρέσεως τῆς ἐποχῆς μας, τοῦ παναιρετικοῦ καί ἐκκλησιομάχου Οἰκουμενισμοῦ.
Ἀκολουθεῖ, κατωτέρω, σχετικό φωτογραφικό ρεπορτάζ ἐκ τῆς ἐφετινῆς Πανηγύρεως.

























Πέμπτη, 18 Αυγούστου 2016

Κατ' ἀρχήν ἀνταπόκριση στήν πρότασή μας γιά Διάλογο



Η ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ
 ΤΟΥ κ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ
ΣΤΗΝ ΠΡΟΤΑΣΗ ΜΑΣ
 ΓΙΑ ΔΗΜΟΣΙΟ ΔΙΑΛΟΓΟ
ΣΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΗΜΟΣΙΩΣ ΕΘΙΞΕ
ΚΑΙ ΑΦΟΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΠΙΣΤΗ, ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΜΑΣ


να είσαι καλά αδελφέ , φυσικά να μιλήσουμε δημόσια , για ποιο θέμα όμως ; για το αν το ημερολόγιο σαν ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ το νέο είναι ΑΙΡΕΣΗ; για το αν η Αποτείχιση του 1924 είναι ορθή; για το αν οι παράλληλες συνοδοί είναι σωστοί; με ποια έννοια ΘΕΩΡΕΙΤΕ ΔΟΓΜΑ το ημερολόγιο; για αυτά που πρέπει να κάνουμε σήμερα; τα λέω αυτα φυσικά για να δούμε τι ακριβώς θα συζητησουμε και για το αν έχει νόημα η συζήτηση αν είστε καλοπροαίρετος φυσικά όπως λέτε και αν όντως έχετε λάβει σαφώς το μήνυμα όσων λέω που δεν είναι ο διχασμός ΚΑΙ η πολεμική αλλά η ενότητα



 Καλησπέρα σας είμαι ο Κωνσταντίνος απο το youtube οποτε θέλετε να κανονισουμε να μιλήσουμε δημόσια.  Φυσικά ελπιζω να έχετε καταχωρήσει τι λέγω στις ομιλίες μου και πως το λέγω διότι πολλές φορές οι άνθρωποι λόγο των ασχολιών τους μπορεί να ακούνε αποσπασματικά κάτι που λέγω ή να μην καταλαβαίνουν ακριβώς τι λέγω φυσικα ίσως από δική μου αδυναμία. Οπότε να θέσω άλλη μία φορά Κ εδώ κάποιες θέσεις 
 1 . Το παλαιό ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ δεν είναι ΔΟΓΜΑ όμως άλλαξε αντικανονικά το 1924 Θέση μου είναι ότι όποιος θέλει μπορεί να ακολουθεί αλλά χωρίς να το θεωρεί ΔΟΓΜΑ στη πράξη δηλαδή να το ονομάζει πατριο, ορθόδοξο κτλ και φυσικά να μη θέλει Εκκλησιαστική επικοινωνία με αποτειχισμενους που ακολουθούν το νέο ημερολογιο έτσι το εξυψώνει σε σημείο δόγματος .. 
 2. Δεν επιτρέπονται οι παράλληλες συνοδοι και παρατάξεις του παλαιού ημερολογίου Κατά τη διδασκαλία του αποστόλου Παυλου και τη παράδοση της Εκκλησίας μας και φυσικά θεωρούνται σχίσματα και όχι μόνο δεν πρέπει να είναι κάποιος μέλος σε κάποιο σχίσμα αλλά πρέπει να αγωνίζεται για να φύγουν οι παράλληλοι επίσκοποι και να μείνουν ολοι στη μη ΜΝΗΜΟΝΕΥΣΗ 
3.  Ορθός αγώνας είναι ο αγώνας εναντια στον ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ από τη μία και αγώνας για την αποκατάσταση των πάντων από την άλλη δηλαδή να είμαστε όλοι αποτειχισμενοι από τους ψευδεπισκόπους  Και να δίνουμε αγώνα για να διώξουμε το Π.Σ.Ε. να διαλυθούν οι παράλληλες συνοδοί και να μείνουν ολοι στη μη ΜΝΗΜΟΝΕΥΣΗ  Να δίνουμε αγώνα να Πάμε όλοι πίσω εκεί που ήμασταν πριν το 1924 
 4 Λέω ότι ουσιαστικά την αποτείχιση του 1924 θα την κρίνει ο Θεός εμείς ελέγχουμε τους παράλληλους επισκοπικους θρονους σχίσματα που είναι ξένα προς την παράδοση Και λέω ότι πλέον ότι εγινε εγινε ..σήμερα τι κάνουμε; Θα δώσουμε ειλικρινή αγώνα;
Αυτά έτσι με λίγα λόγια διότι ίσως να μην είχατε ακούσει ακριβώς τι λέω πως το λέω και με τη διάθεση το λέω Αν έχετε διαφορετική άποψη για τα παραπάνω και θέλετε να υπερασπισετε το παλαιό ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ως δόγμα ή κάποια συνοδο ΠΑΡΑΤΑΞΗ του παλαιού ημερολογίου και είστε ενάντια στον αγώνα που λεω τότε είμαι στη διάθεσή σας Αν συμφωνειτε τότε Ο Θεός να είναι μαζί σας τα δύσκολα αυτά ΕΤΗ
Ο αδελφός σας και δούλος του Κυρίου μας Ιησού  Χριστού
Κωνσταντίνος Δημητρόπουλος

ΑΠΑΝΤΗΤΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΟΥ ΜΑΣ
 (5/18-8-2016):

Κατ’ ἀρχάς  χαιρετίζω μέ ἱκανοποίηση τήν ἄμεση ἀνταπόκρισή σας στήν πρότασή μου γιά Διάλογο δημόσιο καί καθαρό.
Καλῶς κάνετε καί διευκρινίζετε τίς θέσεις σας, ἄν καί ὅλα αὐτά προκύπτουν ἀπό τά λεγόμενά σας στό ἐπίμαχο video σας «πρός αρχιεπισκόπους και επισκόπους του παλαιού ημερολογίου». Διότι, προφανῶς, τά ὅσα ἐλέχθησαν ἐκεῖ (θά) εἶναι τό ἀντικείμενο τοῦ διαλόγου μας.
Ἐπιτρέψτε μου, ὅμως, νά παρατηρήσω ὅτι ἡ ἀναφορά σας στή «διάθεση» τοῦ ὁμιλοῦντος (δηλ. ὑμῶν) καθώς καί σέ τυχόν μή κατανόηση τῶν λεγομένων σας (ἐκ μέρους μας) δίνει τήν ἐντύπωση ἐπιφυλάξεων καί φόβου γιά ἕναν ἀνοικτό καί εἰλικρινή δημόσιο διάλογο. Τά ὅσα ἐλέχθησαν εἶναι σαφέστατα καί ὅλοι πρέπει νά προσέχουμε τί καί πῶς τό λέμε. Καθώς καί ἡ κατανόηση τοῦ καθενός κρίνεται καί ἐλέγχεται ἀναλόγως.
Τέλος, θεωρῶ ὅτι ἡ σοβαρότητα τοῦ ζητήματος ἤ μᾶλλον τῶν ζητημάτων πού ἐθίξατε, ὅπως καί ἡ δική σας δηλωθεῖσα πρόθεση γιά διάλογο δέν ἐπιτρέπουν παλινωδίες. Ἴσως, μάλιστα, νά ἦταν περιττή ἡ ἀκροτελεύτια ἀναφορά στήν ἀπάντησή σας καί συγχωρέστε με νά πῶ κάπως ἄκομψη, τό νά διαμορφώνετε δηλαδή, μᾶλλον αὐθαιρέτως, ἕνα περιττό δίλημμα, τοῦ τύπου, ἤ διαφωνεῖτε μέ ὅλα ὅσα λέω καί τότε πᾶμε σέ διάλογο ἤ συμφωνεῖτε σέ ὅλα ὅσα λέω καί αὐτός περιττεύει!
Προφανῶς δέν συμφωνοῦμε σέ ὅλα μαζί σας, γι’ αὐτό ἀκριβῶς προτείνουμε τόν διάλογο! Τό ποῦ καί γιατί διαφωνοῦμε ὅμως, ἐπιτρέψτε νά τό διατυπώσουμε ἐμεῖς γιά λογαριασμό μας. Ἄς εἴμαστε, λοιπόν, προσεκτικοί καί ἄς ἀφήσουμε τίς κρίσεις στούς ἀκροατές μας.
Σύντομα θά ἐπικοινωνήσουμε γιά τίς λεπτομέρειες.

Μέ ἐκτίμηση
ἐλάχιστος

Δημήτριος Ἰ. Κάτσουρας